Hellevoetse havens
HistorieNa de watersnoodramp van 1953 werd al onmiddellijk begonnen met het uitwerken van plannen om een dergelijke ramp in de toekomst te kunnen voorkomen. Die plannen waren voor een groot deel gebaseerd op ideeën die al voor de Tweede Wereldoorlog waren ontwikkeld voor de beveiliging tegen het water van de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Door het uitbreken van de oorlog was daarvan echter nog niets terecht gekomen. Het gevolg was dat het netwerk van dijken na de oorlog in een nog slechter staat raakten dan daarvoor al het geval was. Toen in 1953 het water toesloeg, bleken de gevolgen van die verwaarlozing rampzalig. Bestaande plannen werden daarna onmiddellijk weer opgepakt en aangepast, met als resultaat dat relatief kort na de ramp al actie kon worden ondernomen.
Een van de zeearmen die als eerste werd aangepakt was het Haringvliet. Het werk aan de nieuwe dam en sluizen zou vanuit de Hellevoetse haven plaatsvinden. Bovendien moest een nieuwe werkhaven worden aangelegd voor de opslag en verwerking van materialen, van waaruit de werkzaamheden zouden plaatsvinden.
Al op maandag 8 augustus 1955 - nu zeventig jaar geleden - begon in Hellevoetsluis het werk dat het beeld en de bedrijvigheid in de oude vestingstad de komende vijftien jaar zouden gaan beheersen. De firma Zanen en Verstoep startte de voorbereidingen voor de aanleg van de werkhaven met het plaatsen van diverse bouwketen in de Hellevoetse vesting. Aan de Westzanddijk en in het Kanaal door Voorne werden, ter hoogte van de Koedijk, kantoor-arken afgemeerd. Het werken aan een nieuwe werkhaven op de slikken ten westen van de vesting, later de Heliushaven genoemd, kon beginnen. Daarvoor moest eerst de Hellevoetse haven op diepte worden gebracht (zie foto). Tegelijkertijd werd de Zeedijk ten westen van de vesting aangepakt. Voor de aanleg van de werkhaven was zo’n acht maanden uitgetrokken. (Foto: Stadsmuseum Hellevoetsluis)
