Vrijgesproken!

Voor de mensen die mij bij de supermarkt geflankeerd zagen door maar liefst twee in blauw geklede dames – kastje in de hand – val ik maar direct met de deur in huis: ik ben na grondig onderzoek gewoon vrijgelaten.

Ik licht u toe wat er gebeurde. Na boodschappen gedaan te hebben met de handscanner, startte ik de betalingsprocedure. En jawel: controle. Ik dacht nog ‘nu ook al leeftijdscontrole bij gevulde koeken’, maar nee, een controle of ik wel alles netjes gescand had. Goed dat het gebeurt, want volgens de supermarkten wordt er voor miljoenen gestolen in de winkels. Vooral bij zelfscankassa’s worden producten bewust niet gescand. Waarom worden er dan toch steeds meer van die dingen geïnstalleerd?

In mijn tas: 10 producten. De eerste dame in blauw graaide er lekker in. Heeft u daar ook een hekel aan? Het is voor een goed doel denk ik maar. Nadat mevrouw een aantal piepjes had laten horen, zuchtte ze hoorbaar. Ik vroeg wat er aan de hand was? “Nou, u heeft 10 producten in uw tas, ik heb ze allemaal gescand, maar mijn kastje zegt dat ik er nog één tekortkom.” Ik begreep het niet, de mevrouw dus ook niet. Een collega werd erbij gehaald. Opnieuw werden mijn 10 producten gescand. Ik zag enkele klanten die mij waarschijnlijk van gezicht kenden al wat meewarig kijken. Zo van ‘kijk hem nou, die kerel met zijn wekelijkse overpeinzingen, zou die wat hebben gepikt.’ Na de tweede scanronde bleef het probleem hetzelfde: het kastje wilde nog steeds één product meer piepen dan in mijn tas aanwezig. “Kunnen we em niet parkeren,” stelde de ene dame aan de andere voor. “Nee, dat heb ik al geprobeerd, dat lukt niet,” was het antwoord. Inmiddels stond ik al wel geruime tijd geparkeerd. En denk nou maar niet dat er iemand iets van ‘sorry voor het ongemak’ of iets dergelijks tegen me zei. De beide dames gingen volledig op in de techniek. Ze mompelden iets over een update. Uiteindelijk werd er een last-minute product van naast de kassa gescand en was de kwestie opgelost. Althans voor mij. Ik werd vrijgelaten en vrijgesproken.

Nog even voor alle duidelijkheid: de twee in blauw geklede dames waren niet van de politie, blauw is de bedrijfskleding van AH.

Ger den Reijer