Huisartsenpost

Er was een tijd dat een huisarts dag en nacht bereikbaar was. Zeven dagen per week. Huisarts worden was een roeping. Een bevalling in de nacht: je belde je huisarts. Voelde je je op zaterdagvond laat niet lekker: je belde je huisarts. Samen met zijn vrouw - assistente, echtgenote, huishoudster en kinderopvoeder tegelijk – runde de huisarts de praktijk. Na 100 uur werken sprak de man, vroeger was een huisarts man die je met u aansprak, van een rustig weekje!

De huisarts was iemand van aanzien, reed in een blitse auto, woonde in een vrijstaand huis en behoorde tot de notabelen. Hoe anders is dat nu. Huisarts is een baan geworden, de huisarts is een gewoon mens geworden. De huisarts van nu, meestal een vrouw, werkt het liefst parttime – 4 dagen is echt de max, liever drie – runt zelf haar gezin, hoeft niet zo nodig een grote auto en wordt met je en jij aangesproken. Weekend- en nachtdiensten: liever niet! Daarvoor hebben we de huisartsenpost uitgevonden. Je draait er enkele malen per jaar in samenwerking met je collega’s een dienst en klaar ben je.
Zorgverzekeraars deden een duit in het zakje. Ze eisten concentraties van inwoners waarvoor zij de financiering van huisartsenposten ter beschikking stelden. Zo verdwenen er steeds meer posten. Zorgverzekeraars zijn tevens ijzersterk in het bouwen van muren. Zo bouwden ze om de posten dikke muren ter verdediging, waardoor het moeilijk is om binnen te komen, net als in hun eigen hoofdkantoren.

Dit alles overziende heeft onze gemeente het plan opgevat om te pleiten voor de terugkeer van de huisartsenpost die ruim tien jaar geleden gesloten werd.

Hoewel ik persoonlijk de terugkeer van een huisartsenpost toejuich, vraag ik me af welke nieuwe argumenten gaan worden aangevoerd om tot een heropening te komen. Immers, er is weinig gewijzigd: menskracht is nauwelijks aanwezig, het aantal inwoners is niet veel groter dan destijds, er is geen lijst met schrijnende incidenten die zich hebben voorgedaan nadat sluiting van de post plaatsvond. En als laatste: de financiële situatie bij geen der aan tafel zittende partijen is significant beter dan destijds.

Ik persoonlijk denk dat onze wethouder Priester met een onmogelijke opdracht is opgezadeld. We kunnen beter inzetten op behoud en versterking van de post Nissewaard.

Ger den Reijer