Column IBV: De wereld op zijn kop

Hoe leg je inwoners uit dat ze mogen meepraten terwijl de belangrijkste keuzes al vaststaan? Die vraag bleef bij mij hangen na de laatste commissievergadering, waar het participatievoorstel voor structurele asielopvang op de agenda stond. Enige tijd geleden schreef ik: inwoners weer aan zet. Die overtuiging heb ik nog steeds. 

Eerst luisteren, dan besluiten. In het participatievoorstel stonden harde kaders: 392 opvangplekken en minimaal tien jaar structurele opvang. Pas daarna zou de participatie beginnen. De wereld op zijn kop. Namens IBV heb ik gevraagd of die tien jaar wettelijk verplicht is. Het antwoord was nee. Vijf jaar is ook mogelijk. Wat eerst als hard uitgangspunt werd gepresenteerd, bleek ineens gewoon een politieke keuze. En dan die 392 opvangplekken. Wat heeft het college gedaan om die opgave te verlagen? Is er onderhandeld met het Rijk, de provincie of buurgemeenten?

Juist daarop bleef het antwoord ontwijkend. Nissewaard zet voorlopig in op 80 plekken voor maximaal vijf jaar. Dat verschil laat zien dat er tussen landelijke opdracht en lokale uitvoering ruimte zit. Voorne aan Zee vangt bovendien al meer vluchtelingen uit Oekraïne op dan onze opgave. Waarom wordt die extra bijdrage niet benut in onderhandelingen over de verdeling van asielopvang?

Lokaal bestuur vraagt meer dan Den Haag volgen. Het vraagt om onderhandelen, grenzen stellen en opkomen voor inwoners. Zeker als jongeren hier al jaren wachten op een betaalbare woning. Wie vóór de verkiezingen zegt dat Den Haag niet zomaar leidend mag zijn, moet daarna ook laten zien wat lokaal is gedaan om invloed uit te oefenen. Tijdens de commissie heb ik aangegeven dat ik dit voorstel nog niet klaar vind voor de raad. De meerderheid dacht daar anders over. Maar waarom zouden we ons in een participatievoorstel nu al vastleggen op harde kaders? Haal die eruit. De wet biedt juist ruimte om over de verdeling te onderhandelen. Wat heeft ons college gedaan om voor Voorne aan Zee minder plekken te realiseren? Want als tien jaar ook vijf jaar kan worden, blijft één vraag over:

Wat hebben we nog meer niet geprobeerd?

De inhoud van deze column valt onder verantwoordelijkheid van de betreffende raadsfractie.

Marjolein van Middelkoop, IBV