Een gesprek met Dan Rolandus
AlgemeenDan Rolandus is sinds oktober 1989 verbonden aan Groot Hellevoet. Destijds nam hij de sportredactie samen met Ben Blackmoor over van Cor Radings jr. Wielrennen is naast voetballen zijn grote passie. Dan beschikt over een indrukwekkend archief over diverse sporten. In gesprek met Dan opent zich een vat vol herinneringen.
De naam Rolandus komt weinig voor in de wereld. De meeste mensen met deze familienaam wonen in onze omgeving, een enkeling in Indonesië en in Frankrijk. Dan heeft zich er niet erg in verdiept, maar kan wel vertellen dat de oorsprong van de familie in Frankrijk ligt. De ouders van Dan, Dirk en Miep, exploiteerden een cafetaria en viszaak in de Kerkstraat. Er zaten destijds wel drie viswinkels in deze straat. De Blauwe Otter van Wim Otte en er zat ook nog een viswinkel aan het gebouw waar nu ’t Barbiertje in zit. Deze was van de familie Van Kralingen. De houten kratten met makreel van Rolandus stonden voor de winkel in de straat. Vader Dirk ventte de vis uit in diverse wijken van Hellevoetsluis.
Het gezin woonde in ‘het Vredespaleis’ aan de Kanaalweg Oostzijde (red. de naam heeft het gebouw te danken aan het feit dat het tegelijkertijd werd gebouwd met het Vredespaleis in Den Haag in 1913). Dan: “Daar ben ik opgegroeid. Er woonde nog meer familie van mij, onder andere mijn oma. Vervolgens verhuisden we naar de Kerkstraat, waar nu nog het cafetaria zit, we woonden boven. Waar nu de modezaak zit van Rietdijk, daar bakte mijn vader de vis. Als er vis werd gerookt, kon je dat in de hele Kerkstraat ruiken.”
De jeugd van Hellevoetsluis ging vroeger op zondag eerst naar Casino, dat toen nog een discotheek was. Casino ging om een uur of één ‘s middags open tot een uur of zes, daarna ging de zaak twee uur dicht om ‘s avonds weer open te gaan. Tijdens deze ‘pauze’ ging men dan naar het cafetaria, een patatje en een visje eten. De moeder van Dan stond zelf in de zaak en had heel wat te stellen met al die jongelui die twee uur lang de tijd vol moesten maken. De broer van vader Dirk, Leen, had een groentewinkel in de Kerkstraat, op de plaats waar nu de herenmodezaak is gevestigd. De vader van Dan heeft ook deze winkel nog enige tijd geëxploiteerd.
Davos
Dan ging eerst naar de Witte School, vervolgens naar de MULO aan de Opzoomerlaan. Toevalligerwijs stond deze recht tegenover de huidige woning van het echtpaar Rolandus. Na zijn schooltijd verbleef Dan vanwege gezondheidsredenen anderhalf jaar in Davos. Daar ontmoette hij Betty, die daar in de verpleging werkte. Het verplegen kreeg al in Davos een romantisch vervolg en terug in Nederland trouwde het stel in 1968. Ze zijn nu ruim 56 jaar getrouwd. “Ik verzorg hem nog steeds hoor,” roept Betty vanuit de woonkamer, waar ze dit gesprek op afstand volgt.
Werken
Dan moest de kost gaan verdienen en werkte eerst een blauwe maandag bij de Rubberfabriek. Daarna werd het enige tijd de GEBU, vervolgens ging hij naar Neproma in Brielle om daarna zijn draai te vinden in het Shell-benzinestation van De Pijper. “Daar heb ik ruim 23 jaar gewerkt, de laatste jaren in het bedrijf dat was overgenomen door Van Berkel,” begint hij het verhaal over zijn arbeidzame leven. “Vervolgens ben ik bij het benzinestation van Van den Ban gaan werken, dat was een gezellig team. Daarna heb ik nog een tijdje zeecontainers verkocht. “Ik wist niet eens hoe een zeecontainer er uit zag, maar ik heb er wel veel verkocht,” zegt hij over die tijd. “Als laatste heb ik autobanden verkocht.” Gezocht naar een rode draad in al deze banen is de conclusie dat Dan een mensen-mens is. “Het contact met allerlei mensen is wat ik in feite nu nog steeds prettig vind in de sportverslaglegging, dus dat kun je wel stellen,” concludeert Dan.
Sport
Zoals veel mensen weten heeft Dan naast zijn werk heel veel tijd en energie gestoken in sportverslaglegging. Het is begonnen met zijn passie voor voetballen, maar Dan heeft zeker ook de wielrennerij in zijn hart gesloten. Zelf kende Dan geen noemenswaardige sportcarrière. “Ik heb een tijdje gevoetbald bij VV Hellevoetsluis en in het zaalvoetbalteam van De Pijper. Toen mijn kinderen gingen voetballen ben ik overgestapt naar VV Nieuwenhoorn. Daar heb ik een tijd in het bestuur gezeten en ben ik jeugdleider geweest.” Door alle nevenactiviteiten was Dan erg weinig thuis. Betty moest het thuis allemaal alleen regelen met de kinderen. “Ik was veel avonden en in de weekenden niet thuis en eenmaal thuis zat ik vaak tot 2 uur in de nacht mijn artikelen uit te werken.”
Dan is één van de weinige wielerjournalisten, die geen boek heeft geschreven. Hij heeft als freelancer tussen de 20 en 25 jaar geschreven voor het AD/Rotterdams Dagblad, de Haagse edities en de Dordtse edities, het maandblad Wieler Magazine, Weekblad Spijkenisse (later Groot Nissewaard), Groot Westland, Groot Goeree-Overflakkee en nu ruim 35 jaar Groot Hellevoet. In 2018 kreeg hij tijdens het Sportgala Nissewaard de oeuvreprijs voor zijn werk uitgereikt. “Zonder Betty was dit allemaal niet mogelijk geweest, dat wil ik nog wel graag een keer benadrukken,” glimlacht Dan.Naast Groot Hellevoet schrijft hij nu alleen nog voor de landelijke website van CyclingOnline. Dan bezit een omvangrijk archief van zo’n 250 ordners en ongeveer 400 boeken, waaruit hij informatie kan naslaan. Hierin is meer dan 50 jaar sporthistorie terug te vinden. Als wielerjournalist reist Dan nog steeds jaarlijks vele kilometers. Zo heeft hij de dag nadat dit gesprek plaatsvindt een afspraak in Antwerpen om diverse leden van het wielerteam SD Works – Protime met onder andere Chantal Blaak te interviewen.
Een leuke anekdote over een van de keren dat Dan op pad was, gaat over toen hij in het Belgische Westmalle was uitgenodigd voor de uitreiking van het boek ‘De mannen achter Merckx’ over de knechten die Eddy Merckx aan onder andere vijf touroverwinningen hielpen. De premier van België was destijds Guy Verhofstadt en hij was daar ook aanwezig. Anders dan in Nederland zitten in België zit de hoogwaardigheidsbekleders gewoon tussen het publiek. En zo kwam het dat Dan naast iemand zat die hem vroeg “wat brengt u hier?” Nadat Dan had uitgelegd dat hij er was voor de krant, vroeg hij aan de vraagsteller “En u?” Bleek Dan naast de minister van sport van België te zitten!
Als journalist is Dan aanwezig bij veel wedstrijden en kampioenschappen. Overal waar hij komt kennen ze hem, en Dan kent bijna iedereen. Maak niet de fout om te denken dat hij uitsluitend de oudere of al met wielerpensioen zijnde renners en rensters kent. Hij volgt wielrenners vanaf de jeugd en ook de huidige nieuwe generatie. Kortom, de sportverslaglegging is nog niet van Dan af! Over de toekomst zegt Dan: “Ik kijk wel hoe het loopt.” Om eraan toe te voegen dat hij samen met Betty nu op een leeftijd is aangekomen dat je geen meerjarenplannen meer maakt. “We hopen gezond te blijven en te kunnen genieten van het leven.”
Dan werd ruim 76 jaar geboren in Rotterdam. Zijn prille jeugd bracht hij gedeeltelijk in de weekenden door in Rotterdam, maar hoofdzakelijk in Hellevoetsluis. Het gezin bestaat uit vader, moeder, zus Carina en de broers Gerard (helaas overleden in 2019), Dirk en oudste zoon Dan. Samen met zijn vrouw Betty heeft Dan drie zonen: Vincent, Joery en Cris. Laatstgenoemde is in de voetsporen van zijn vader getreden: hij regisseert en schrijft artikelen. Onder andere voor Rotterdamse Zaken, opgericht door Jan Dirk Stouten. Dan en zijn vrouw zien hun vier kleinkinderen graag, maar soms te weinig. Lezers van onze krant kennen Dan als sportfanaat.
De Hellevoeter heeft een in de loop der jaren een enorm archief aangelegd.
