Een gesprek met Leo de Jong

Leo de Jong is ‘de man van de bus’. Deze naam dankt hij aan het feit dat hij zich al 17 jaar inzet om de bus voor bewoners van verpleeghuis Grootenhoek te laten rijden. Maar, Leo heeft meer activiteiten. In een gesprek onderzoekt Groot Hellevoet wie Leo is, wat hij allemaal doet en wat hem beweegt.

Weg met hindernissen
De wieg van Leo stond in de Zuidpolderstraat in Rotterdam, de stad waar hij uiteindelijk tot zijn 25e levensjaar bleef wonen. Na de kleuterschool en de lagere school ging Leo naar de ULO en dat was geen succes. “Mijn schooljaren was één lange weg met hindernissen,” zegt Leo zelf. “Leren was aan mij niet besteed. Ik ging na enkele andere scholen ook nog naar handelsavondschool Mercurius, maar ik ben geen centenneuker,” legt hij uit. Nadat Leo op de laatste school waar hij op zat weer eens een gesprek had gevoerd, volgde hij het advies dat hem werd gegeven – ‘ga jij maar werken’ – op. “Mijn opa werkte bij Laagland – Hunter Douglas en daar kon ik aan de slag als leerling bankwerker.” Vervolgens kreeg Leo de smaak van het studeren wel te pakken, want hij volgde achtereenvolgens de avond-MTS en de avond-HTS.

Vliegtuigreparateur
Zijn diensttijd werd om die reden uitgesteld, maar uiteindelijk moest het er toch van komen. Tijdens de keuring kon Leo een voorkeur uitspreken en zijn antwoord was chauffeur-automonteur of vliegtuigmonteur. “Daarna hoorde ik niets meer en op een gegeven moment kreeg ik een oproep. Ik moest opkomen in Nijmegen. Ik ging naar de LIMOS, de Luchtmacht Instructie en Militaire Opleidingen School. Daar ging ik graag naar toe en toen ben ik opgeleid tot vliegtuigreparateur. Ik verkaste naar vliegveld Deelen en daar werd ik uiteindelijk HMCV, Hoofd Monteur Conventionele Vliegtuigen. Alles waar een propeller of rotor aan zit, daar mocht ik aan werken.” Dit was het begin van Leo’s liefde voor vliegen, die echter pas ruim 40 jaar later echt opbloeide.

Tijdens zijn diensttijd ging Leo ieder vrij weekend naar Rotterdam om te gaan stappen en daar ontmoette hij zijn latere echtgenote Beja op dansles. “We zijn nooit meer uit elkaar gegaan, tot tien jaar geleden,” zegt Leo, waarna een korte stilte valt.

De oliewijk
Leo kreeg een nieuwe baan bij Hennink, het latere Starlift. Daar werkte hij niet al te lange tijd en juist op het moment dat er trouwplannen waren hoorde hij van een studiegenoot dat er via werkgever Cincinnati misschien woonruimte te krijgen was. “Dus ik op gesprek,” legt Leo uit, “toen ik thuiskwam lag er al een telegram op de deurmat waarin mij werd gezegd dat ik een baan zou kunnen krijgen als tekenaar-constructeur. Ik heb toen in een vervolggesprek gevraagd of men kon bemiddelen voor woonruimte en dat kon.” Leo vertelt dat hij eigenlijk door een misverstand niet in Vlaardingen maar in Maassluis kwam te wonen. “Ze spraken over een huis in Vlaardingen-Holy, maar door de Vlaardingse uitspraak dacht ik dat ze het hadden over een huis in de ‘oliewijk’. Daar had ik geen zin in, dus toen is het Maassluis-West geworden,” lacht hij. Vijf jaar later ging hij op bezoek bij zijn schoonzus die in Hellevoetsluis woonde en zag toen dat er mooie huizen te koop stonden. En dus verhuisde het gezin naar de woning waar Leo nu nog steeds woont.

Leo werkte nog enige tijd voor een ingenieursbureau in Schiedam, waarna hij naar Köpcke in Spijkenisse verkaste. Dat bedrijfsonderdeel verhuisde naar Stellendam en ging na een management buyout verder als REKO Industrial Equipment B.V. In 2007 ging Leo met pensioen.

Je moet mij geen dingen opleggen
In Hellevoetsluis werd Leo al kort na zijn verhuizing actief in het verenigingsleven. Bij zijn bedrijf was hij al lid van een hardloopgroepje en vanuit KDO hielp hij mee met de Wallenloop die jaarlijks in februari werd gehouden. “Eerst was er een soort recreatieloop in de zomer, dat was niet echt prettig voor mensen die in voorbereiding waren voor de marathon en dus zijn we de activiteit vroeger in het jaar gaan organiseren. Door de vraag naar langere afstanden, kwamen we uiteindelijk tot een langste afstand van 15 kilometer. Er werd prettig samengewerkt met Pallas, maar langzaam maar zeker ging het louter recreatieve er af. Dan krijg je te maken met steeds meer verplichtingen en regeltjes en toen ben ik er in goed overleg na 25 jaar mee gestopt. Je moet mij geen dingen opleggen, dan wordt ik een beetje recalcitrant,” lacht Leo. Verder is Leo sinds jaar en dag gids op de Noord Hinder.

De meest verwende echtgenoot ter wereld
Echtgenote Beja hielp vele jaren een buurvrouw die uiteindelijk in de Grootenhoek werd opgenomen en ook daar bezocht zij haar regelmatig. “Ondanks de zorg voor de buurvrouw, ben ik de meest verwende echtgenoot ter wereld,” zegt Leo over die jaren. “Ik hoefde thuis echt helemaal niets te doen, er werd voor me gekookt en ik mocht zelfs niet helpen afdrogen. Ik hoefde alleen maar te werken,” legt hij uit. “Ik zorg ervoor dat het geld binnenkomt en jij maakt het op,” was mijn vaste stelregel, lacht hij.

Zijn vrouw regelde ook de prachtige reizen die het echtpaar maakte. Leo somt enkele bestemmingen op: “China, Indonesië, Sri Lanka, Thailand, Mexico, Costa Rica, Brazilië. En tussendoor bezochten we allerlei kleine Griekse eilanden.”

In de jaren dat Beja helaas zelf in de Grootenhoek werd opgenomen werd voor Leo het contact met de organisatie intensiever. En zo werd hij uiteindelijk chauffeur op de bus. Echter, een medicus raadde hem tijdens een gesprek over de situatie van zijn echtgenote aan om zijn zinnen te verzetten. “Zou je niet wat leuks voor jezelf gaan doen, anders heb ik straks twee patiënten tegenover me zitten,” werd Leo te verstaan gegeven.

Leo nam dit advies mee naar huis en na een periode van nadenken en overleg met zijn kinderen besloot hij om zijn oude liefde op te pakken en zich aan te melden bij vliegveld Midden-Zeeland in Arnemuiden. Daar nam hij vlieglessen en na korte tijd kreeg hij na een landing van zijn instructeur het sein ‘my control’. De instructeur nam de besturing over en taxiede naar de hangar waar hij vervolgens uitstapte. “Nou Leo, ga jij nog maar een rondje,” waren zijn woorden. “Die solovlucht, op 12 maart 2006, vergeet ik nooit meer en ik heb deze in gedachten al heel wat keren overgedaan,” aldus Leo.

Nu vliegt hij nog meermalen per maand en restaureert hij oude vliegtuigjes. Daarnaast zit hij in de toren, als Aeronautical Station Operator en op sommige dagen begeleidt Leo wel 150 vluchten, dat zijn 300 vliegbewegingen. Ook rijdt hij op de grote brandweerwagen. “Ik ben ook nog officieel brandbestrijder,” voegt Leo toe.

“Ik heb op en rondom het vliegveld prachtige vriendschappen opgebouwd, maar het rijden op de bus voor de Grootenhoek blijft het allermooiste, door de dankbaarheid die de bewoners steeds maar weer uitspreken,” zo eindigt deze bezige baas ons gesprek.

Leo de Jong werd in de oorlogsjaren geboren in Rotterdam-Zuid. Zijn oudere broer liet in de die jaren helaas het leven en Leo woonde enige tijd in bij zijn grootouders aan de Blokweg. Zijn eerste schooljaren waren geen onverdeeld succes. Hij ging daarom werken als leerling-bankwerker bij Laagland - Hunter Douglas, het bedrijf waar zijn opa ook werkte. Uiteindelijk behaalde hij zijn HTS-diploma en kwam het helemaal goed met Leo. Na zijn huwelijk met Beja woonde hij enige jaren in Maassluis, waarna het gezin De Jong in 1972 naar Hellevoetsluis verhuisde. Het echtpaar kreeg een zoon en een dochter. De echtgenote van Leo overleed enkele jaren geleden. Dat belet hem niet om zijn weken meer dan goed te vullen.