Een gesprek met Piet Metaal

Hellevoetsluis - De wieg van Piet Metaal stond in Rotterdam-Zuid van waar hij op jonge leeftijd verhuisde naar Oudenhoorn. Daar had zijn vader een uienhandel en daarin hielp Piet graag mee. Het gezin woonde in Oudenhoorn tot aan de watersnood in 1953 en daarna verhuisden ze naar Hellevoetsluis, naar de Hoornwerkstraat. “Later verhuisden we naar de Culhemiusstraat en van daaruit zijn we getrouwd en zijn we aan de Tolweg gaan wonen,” vertelt Piet.

Eerlijkheidshalve dacht uw reporter dat Piet een echte Hellevoeter is, maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Piet zelf denkt daar anders over: “Als je hier meer dan 60 jaar woont, mag je jezelf best een Hellevoeter noemen en zo voel ik me ook.”

Piet Metaal zingt al heel lang en veel mensen kennen hem daar van. Wie weleens op de jaarmarkt van Grootenhoek is geweest, heeft misschien wel eens mee gedeind met de liedjes van Piet. Van het Hollandse lied tot Amerikaanse klassiekers, Piet zingt ze, met zijn goed klinkende stem.

“Ik heb het zangtalent van mijn vader, hij was vroeger een goede tenor en een veelgevraagd artiest. Ik heb in verschillende koren gezongen en op een gegeven moment kwam ik Gerrit Bakker tegen. Hem kende ik nog van vroeger, van de uien. Aan hem heb ik gevraagd of we samen iets zouden kunnen doen, waarbij ik de zang zou doen. Hij zei dat we dan eerst wel moesten oefenen, maar uiteindelijk hebben wij samen heel wat optredens verzorgd. In verzorgingshuizen, bejaardenhuizen en theaters. We deden jaarlijks tussen de twintig en veertig optredens. Samen met Gerrit kreeg ik bekendheid op de eilanden. Helaas is Gerrit een aantal jaar geleden overleden en ben ik vervolgens solo verder gegaan. Ik mocht de apparatuur van Gerrit’s zoon hebben en maak daar nog dankbaar gebruik van.”

Door de huidige beperkingen zijn er fors minder optredens, gelukkig was Piet recent nog te zien en horen in de sing-a-long livestream bij Theater Twee Hondjes.

“Geloof het of niet, ik was daar gewoon nog zenuwachtig voor ook. Het is ook heel vreemd om voor een lege zaal te zingen, niemand te zien in een donker gat en daar alleen op het podium te staan. Maar, het is beter dan helemaal niets doen en ik hoop dat ik toch een aantal mensen blij heb kunnen maken.”

Als we vragen of Piet ook nog gewerkt heeft, slaakt hij een diepe zucht. “Ik ben een man van twaalf ambachten, dertien ongelukken. Ik heb echt van alles gedaan. Eerst dus die uien, toen daar geen werk meer in was, ben ik als de sodemieter mijn rijbewijs gaan halen. Vervolgens ben ik vrachtwagenchauffeur geworden, eerst nationaal en later internationaal. Ik heb heel Europa door gecrosst, van Kopenhagen tot Rome. Toen ik trouwde en kinderen kreeg wilde ik graag meer thuis zijn. Toen ben ik op de betonmixer van Befaro gaan rijden.

Later kwam ik in dienst bij Hoogenboom en daar heb ik ook van alles gedaan. Ik ben mijn toenmalige uitvoerder Cor Tol nog dankbaar voor alles wat ik daar heb mogen oppakken. Ik kan trouwens wel zeggen dat ik door alle verschillende werkzaamheden die ik heb gedaan erg veel geleerd heb. Daarna heb ik nog bij een ander bedrijf gewerkt en als laatste heb ik gesolliciteerd bij North Sea Ferries. Toen ik daar een aantal jaren zat kwam er een gunstige afvloeiregeling voor iedereen die in of voor 1942 geboren was. Daar viel ik precies in en dus kon ik al op 54 jarige leeftijd afzwaaien.” Piet geniet dus al meer dan 25 jaar van veel vrije tijd! “Maar ik heb gewerkt vanaf mijn veertiende, dus er staat toch gewoon veertig jaar op de teller hoor,” zegt Piet er geruststellend bij.

Piet heeft een passie voor tennissen, een sport die hij sinds 1976 zelf beoefent. Als wij bij hem thuiskomen voor dit gesprek, zit hij net te kijken naar een wedstrijd van Rafael Nadal. Piet is recent 79 jaar geworden, maar hij staat nog steeds regelmatig op de baan.

Piet vertelt dat hij vier passies heeft: “Als eerste natuurlijk mijn vrouw Plonie, goede tweede is het zingen, vervolgens reizen met onze camper en tot slot tennissen. Maar vroeger deed ik aan windsurfen, gymnastiek, en judoën. Ik was bij Tori clubkampioen van Hellevoetsluis. Toen ik niet meer mocht judoen na een ongeluk ben ik gaan tennissen.”

Vrouw Plonie – al 53 jaar aan de zijde van Piet en moeder van zoon Dennis en dochter Diana – hoort het glimlachend aan. “Speciaal voor Plonie zing ik vaak ‘You’re my best friend’ van Don Williams,” vertelt Piet.

We vragen Piet welke dromen hij heeft. Het antwoord is kort maar krachtig: “Gezond blijven en nog een paar jaar mooie reizen maken met onze camper. In 2020 zijn we noodgedwongen in Nederland gebleven, maar zodra het weer kan trekken we graag Europa in. We hebben al veel mooie plekjes gezien, zoals Ierland en Sicilië, maar is er nog zoveel meer te zien en daar willen we graag samen nog een tijdje van genieten.”

Als we het gesprek afronden, heeft Piet nog een mooie anekdote: “We stonden ergens in Frankrijk op een camperplaats naast een andere camper. Dit bleken Australiërs te zijn. De vorige avond had Duncan het Songfestival gewonnen en we kwamen er over aan de praat. De Australische mevrouw vertelde dat Duncan uit een Nederlandse plaats kwam waar zij een vriendin had wonen. Toen ik vertelde dat ik ook uit Hellevoetsluis kom, vroeg ze mij of haar vriendin mij zou kennen. Ik vertelde haar dat Hellevoetsluis 40.000 inwoners heeft, maar een foto van mij te maken en die op te sturen. En ja hoor, ze kreeg terug: ‘mijn man zegt dat is Piet Metaal’.

Plonie reageert, opnieuw lachend: “Piet kent zoveel mensen, en omgekeerd, als we in het winkelcentrum lopen gaan er geen tien stappen voorbij, of hij spreekt weer iemand aan.”

Ja, zo gaat dat Piet, je bent een bekende Hellevoeter!