Afscheid met een lach en een traan

Hellevoetsluis – 13 december was een bijzondere dag voor Scouting Hellevoetsluis. Gezamenlijke werd stilgestaan bij het afscheid van drie bestuursleden. Aftredend voorzitter Lauret Tromp, penningmeester Ria Weerheim en algemeen bestuurslid Linda van Helvert werden overladen met cadeaus en mooie woorden. Wethouder Daan van Orselen was aanwezig om het drietal namens de gemeente te bedanken voor jaren tomeloze inzet. 

Als er iets bijzonders te vieren is bij Scouting Hellevoetsluis wordt er gezamenlijk geopend en verzamelen alle leden zich rondom de vlaggenmast. De vlag wordt geëerd met een groepssaluut. Met zo’n 350 leden gaf dat zaterdag een indrukwekkend beeld. Wethouder Daan van Orselen was ook aanwezig en bedankte namens de gemeente Ria, Linda en Lauret voor hun jarenlange inzet. Lauret werd extra verrast en ontving uit handen van de wethouder een gouden Oehoe. Het twee na hoogste waarderingsteken van Scouting Hellevoetsluis. Van Orselen vertelde over de fijne samenwerking met de voorzitter van scouting. “Lauret heeft mij geleerd waar scouting voor staat. Dat gaat om eer, moed, respect en vrolijkheid. We hebben ook gesprekken gevoerd over de mogelijkheden om deze vereniging financieel te ondersteunen vanuit de gemeente. Ik kan jullie vertellen dat Scouting Hellevoetsluis voortaan meedoet met de sport subsidies van de gemeente Voorne aan Zee.” 

Dat laatste nieuwtje werd met veel gejuich ontvangen en was natuurlijk een prachtig afscheidscadeau voor vertrekkend voorzitter Lauret Tromp. Doordat ze gaat verhuizen neemt Lauret Tromp niet alleen afscheid van scouting maar ook van haar woonplaats Hellevoetsluis. “Dat zal ik allemaal best gaan missen hoor”, vertelt ze. Ze is, zoals dat zo vaak gaat met vrijwilligers, via haar zoon betrokken geraakt bij Scouting Hellevoetsluis. “Ik ben via mijn zoon Rick terecht gekomen bij Scouting. Wij verhuisden naar Hellevoetsluis en we wilden hem iets laten doen met zeilen. Ik ben getrouwd met een zeeman en we hebben allebei wel iets met water. De keuze viel op de zeeverkenners van deze scoutingvereniging. Achteraf begreep ik dat die stap om op latere leeftijd bij de zeeverkenners in te stromen, best bijzonder was. Normaal begin je veel jonger bij scouting. Ik ben echt een verenigingsmens en altijd betrokken geweest bij een vrijwilligersorganisatie. Ik vind het ook altijd leuk om iets met mensen samen te doen. Ik werd nieuwsgierig naar deze organisatie. Ze vroegen in die periode iemand voor de PR. Mirjam Struijs, toen lid van het bestuur als PR heeft me toen wegwijs gemaakt in de organisatie. Zij heeft mij bij de hand genomen en mij uitgelegd waar scouting voor staat. Daarna werd ik secretaris en vond dat enorm leuk om te doen. Je bent op de achtergrond de spil waar alles langsloopt. Bram Kap vroeg mij of ik misschien voorzitter wilde worden. Ik dacht eerst dat zo’n functie helemaal niet bij mij zou passen. Ik vond mezelf meer de ondersteuner en de aangever. Daarin zit mijn kracht. Toch ben ik het gaan proberen. Als voorzitter ben je wel het gezicht van de vereniging”, vertelt ze peinzend. ”Ik snap dat wel maar vind het nog altijd niet makkelijk om zo in de belangstelling te staan. Gelukkig sta je als voorzitter nooit alleen. We hebben een groot actief bestuur waarbij iedereen elkaar aanvult. Dat is heel waardevol. Je kunt dit echt niet alleen. Ik heb enorm veel geleerd, soms ook helemaal uit mijn comfortzone. Deze groep is enorm dynamisch en veerkrachtig. Het verbaast me keer op keer hoe ze vol inspiratie iedere week weer iets neerzetten.” 

Omdat Lauret niet graag in de belangstelling staat, is dit interview ook best uit haar comfortzone. “Ik doe dit omdat ik het belangrijk vind dat mensen weten dat vrijwilligerswerk enorm waardevol is. Zeker in deze tijd is het heel belangrijk om samen te blijven praten, elkaar te motiveren en leuke dingen te blijven doen. Ik ben gelukkig en dankbaar dat ik voorzitter mocht zijn van zo’n mooie vereniging.” Het bleef een drukke dag voor alle vrijwilligers van scouting. Tijdens de jaarlijkse groepsraad werd Eric Meerman tot nieuwe voorzitter verkozen en het jaarlijkse stamppotbuffet werd druk bezocht. En dan was het toch echt tijd voor afscheid. met een lach en een traan.