De Van Galen
HistorieTijdens de aanwezigheid van de Marine in Hellevoetsluis hebben decennialang zogeheten wachtschepen het beeld van het centrum van de Hellevoetse vesting bepaald. Zoals ook de Hr. Ms. Van Galen dat deed, op deze foto rond de wisseling van de 19e naar de 20e eeuw. Achter de brug, aan de Oostzanddijk, ligt hij hier als opvolger van de Hr. Ms. Prins van Oranje die enkele jaren daarvoor, tot op de draad versleten de slopershamer had ontmoet.
De Van Galen, in 1872 in Amsterdam te water gelaten en in 1876 in dienst gesteld, was tijdens zijn actieve dienst bepaald niet in de wateren rond Nederland blijven hangen. Het schip had grote, verre reizen gemaakt, zoals naar Curaçao en Suriname, en via Brazilië en Kaap de Goede Hoop naar Oost-Indië (Indonesië). In 1892 maakte de Van Galen zijn laatste grote reis naar Oost-Indië en terug, waarna het schip na terugkomst in 1893 werd afgekeurd voor actieve dienst. Daarna begon zijn Hellevoetse bestaan. Nadat de machines waren verwijderd werd de vroegere oorlogsbodem naar Hellevoetsluis gebracht, om daar in 1895 zijn rol als logementschip voor jongens en matrozen op zich te nemen. In 1896 werd de Van Galen in dienst gesteld als wachtschip en nam daarmee de plaats in van de roemruchte Prins van Oranje. Het verblijf van de Van Galen achter de Hellevoetse marinebrug was echter geen lang leven beschoren. Nadat was besloten de opleiding van jongens en matrozen naar buiten de vestingwallen te verplaatsen, verhuisde het schip in 1904 naar het Kanaal door Voorne. Samen met de Hr. Ms. Buffel bepaalde de Van Galen uiteindelijk het beeld van het Glacis, waar volop ruimte was voor sport- en andere activiteiten. Na het verdwijnen van de matrozenopleiding naar Gorinchem, was ook de rol van de Van Galen uitgespeeld. Het schip werd in 1920 gesloopt.
Foto: Stadsmuseum Hellevoetsluis
