Gedenkstenen
HistorieToen aan het einde van de 16e eeuw de Maasmond als toegang tot de Rotterdamse haven door verzanding steeds ontoegankelijker werd, ging men op zoek naar een alternatief voor de (winter) berging van schepen. De oplossing werd gevonden in een afwateringsgeul bij de polder ‘t Weergors, waarlangs het overtollige water van enkele polders op Voorne het Haringvliet werd ingeloosd.
Toen aan het begin van de 17e eeuw werd besloten die natuurlijke geul ook te gaan gebruiken als (winter)berging voor (oorlogs)schepen, moesten daar natuurlijk ook voorzieningen voor worden aangelegd. Zoals bijvoorbeeld geschikte sluizen, waarmee ook de waterstand binnen die scheepsberging kon worden beheerst. Het besluit tot de aanleg van de sluizen werd in 1604 genomen, maar de voltooiing zou door allerlei oorzaken nog erg lang op zich laten wachten. Daarbij speelde waarschijnlijk ook de oorlogspauze (later bekend als het Twaalfjarig Bestand) tijdens de strijd tegen de Spanjaarden een rol. Pas in 1621 werd het werk voltooid.
Door het steeds groter worden van schepen bleek de grootte van de sluis al snel ontoereikend, waardoor in 1670 werd besloten die te verbreden. Een tweede vernieuwing vond plaats tijdens de Franse tijd. Aan het begin van de 19e eeuw vond onder leiding van Jan Blanken een imposante havenrestauratie plaats, waarbij ook de sluizen weer werden aangepakt. Uit die tijd stammen ook de marmeren gedenkstenen die aan de Haringvlietzijde aan weerskanten van het sluiscomplex zijn aangebracht. Beide gedenkstenen hebben een hardstenen omlijsting van maritieme objecten, zoals scheepsgeschut en ankers. Op de steen aan de oostzijde is de Nederlandse Leeuw afgebeeld. Op de steen aan de westzijde staat vermeld: “Oorspronkelijk aangelegd in het jaar 1621. Herbouwd en tot eene wydte van 45 2/3 voeten gebragt in het jaar 1671. Eindelyk op de oude grondslagen hernieuwd en tot op 50 voeten verwijd in het jaar 1802”. (Foto: Stadsmuseum)
