Haringvlietbrug
Historie 1.150 keer gelezenZestig jaar geleden, op 20 juli 1964, opende de minister van Verkeer en Waterstaat J. van Aartsen een nieuwe verbinding tussen het eiland Goeree-Overflakkee en de Hoekse Waard: de Haringvlietbrug. Voor de toen nog 33.000 inwoners van Goeree-Overflakkee was de brug de uitkomst van een lang gekoesterde wens. De vaak moeilijke en lange reis om van het eiland af te komen, via tram, bus en veerboot, kon nu veel sneller worden gemaakt. Het eerste voertuig dat de brug officieel passeerde was, hoe kan het ook anders, een vrachtwagen met uien, een product waar Flakkee beroemd om was. Heel Flakkee vierde feest, want eindelijk was het eiland uit zijn isolement verlost. Die verlossing was echter voorlopig niet gratis. Omdat de 1200 meter lange brug uit particuliere fondsen was betaald, moest dat geld natuurlijk eerst worden terugverdiend. De toegang zou pas gratis worden als het Rijk de brug zou overnemen. Zo moesten fietsers en toen nog zogenoemde brommers één gulden voor de doorgang offeren; voor personenauto’s moest f 3,50 worden betaald. Voor zwaardere en grotere voertuigen golden hogere tarieven. Maar het gedwongen isolement waarin de inwoners van Flakkee vooral tijdens de wintermaanden vaak verkeerden, was verleden tijd.
Voor Hellevoetsluis betekende de opening van de brug een duidelijke vermindering van activiteiten rondom het tramstation en de Veer(tram)haven. De door de Rotterdamse Tramweg Maatschappij (RTM) geëxploiteerde bootverbinding tussen Hellevoetsluis en Middelharnis, die er op dat moment al zo’n 55 jaar was, bleef nog wel intact, maar werd qua aantal vaarten ingekrompen. De RTM had al op de nieuwe ontwikkelingen ingespeeld door de vervanging van de oude stoomschepen niet zelf te financieren. Het in 1957 ingezette ms. Haringvliet (foto) was eigendom van de provincie en werd na het gereed komen van de Haringvlietdam(sluizen) en het opheffen van de veerdienst, in 1971 verkocht. (Foto: Stadsmuseum Hellevoetsluis)
