Dan maar dood

Kent u Tinie Kardol? Als ik u over zijn ideeën vertel, dan vergeet u zijn naam niet meer. Tinie heeft een boek geschreven: De Staatsinjectie. Voordat er vergissingen ontstaan: het betreft hier niet een financiële injectie om uw portemonnee beter te vullen, het gaat om een levensbeëindigende injectie. In de roman, want dat is het, gaat Tinie er van uit dat de regering de ‘Wet verplichte levensbeëindiging’ heeft ingevoerd. 85-plussers worden verplicht hun leven te beëindigen om de economische lasten voor de samenleving te verlichten. 

Tinie denkt al schrijvende na over ouder worden, medische zorg, de kosten daarvan en het vastlopen van ons systeem. U zou denken dat het allemaal wel meevalt, maar herinnert u zich de coronaperiode nog? In Italië stonden er rijen ziekenwagen te wachten bij ziekenhuizen en in ons land werd er serieus nagedacht wat er zou moeten gebeuren in het geval dat onze ziekenhuizen de toestroom van patiënten niet zouden aankunnen. Wie zou er opgenomen kunnen worden en wie niet?

Tinie is wetenschapper en zorgbestuurder en ziet dat het aantal ouderen blijft stijgen, het aantal mensen dat zorg nodig heeft ook. Doordat de overheid inmiddels allerlei voorzieningen heeft gesloten en voor een groot deel heeft gekozen voor de thuissituatie gecombineerd met mantelzorg is het probleem nog groter. Want waar er vroeger vijf of meer kinderen waren die de zorg konden verdelen, nu is het er vaak maar nog maar één. En dat verandert de komende jaren niet in positieve zin.

Zouden we er over moeten nadenken om dure operaties niet meer aan ouderen te besteden? Moet je ouderen verleiden om zich niet te laten behandelen door een deel van de uitgespaarde kosten te schenken aan de familie? Moet het makkelijk gemaakt worden om voor een vrijwillig levenseinde te kiezen?

Veel meer mensen dan je zou denken zouden dit willen. Oneerbiedig zeggen ze wel eens dat we ‘dor hout moeten kappen’. Want vol met klachten gecombineerd met een korte levensverwachting, waarom zou je hier mee rond lopen? Tinie beschrijft alles vanuit de gedachte dat (de zorgkosten voor) ouderen steeds meer als een kostenpost worden beschouwd.

Grootouders zorgen vaak voor jonge kleinkinderen, maar oudere kleinkinderen zijn afwezig als hun grootouders later steun nodig hebben. Denk daar maar eens over na!

Ger den Reijer