Huizen bouwen

In de laatste gemeenteraadsvergadering werd gesproken over de bouw van woningen binnen het project Boomgaard. Ik moet zeggen Beaugaard.

Zou deze naamswijziging duiden op het hoger uitvallen van de woningprijzen, hoorde ik enige tijd geleden al rondzingen. Men spreekt over vierhonderdduizend euro of het niets is. Om de huizen nog enigszins betaalbaar te houden is het quotum sociale huurwoningen binnen fase 1 naar beneden bijgesteld van ‘een derde’ naar ruim 16%.. En dat terwijl het CBS vorige week bekend maakte dat er al jarenlang veel te weinig sociale woningbouw heeft plaatsgevonden in Nederland.

In fase 1 worden er 60 sociale woningen gebouwd op in totaal 360 woningen, dat is 16,6% in plaats van de afgesproken 30%. Een deel van de gemeenteraad wilde vanwege dit gegeven de cijfers bijstellen, of garanties inbouwen voor fase 2. Dus binnen fase 2 meer sociale woningbouw om zodoende weer op het afgesproken gemiddelde van eenderde te komen. Daarop meldde de wethouder dat het veranderen van de getallen zeker vertraging gaat opleveren in de bouw. Immers, iedereen gaat dan terug naar de reken- en tekentafel. En vertraging is het laatste wat wij moeten willen. Hij vermeldde het niet, maar ik weet zeker dat de wethouder de uitspraken van hoogleraar Douwe Jan Elzinga kent. Beslissingen worden in ons land uitgesteld door een klimaat van inspraak en gedeelde verantwoordelijkheid. Besluitvorming verzandt in een soort bestuurlijke spaghetti. Het is visies opstellen en bijstellen, vergaderen, plannen maken, steun zoeken, inspraak regelen, niet eens zijn, bezwaren, rechtsgang, bijstellen en….. uiteindelijk niets doen of veel te laat aan de slag.

En dat alles omdat wij Nederlanders er niet van houden als iemand de baas is, aldus de professor. Mijn idee: wij kiezen binnen een democratisch proces ons bestuur. Als dat bestuur een plan maakt, dan gaan we daar ook achter staan. En natuurlijk, er moet enige toetsing en controle plaatsvinden. Dat doen onze - ook weer gekozen - gemeenteraadsleden met volle overtuiging. Maar laten we er wel voor blijven gaan en niet doorlopend wijzigingen voorstellen zodat pas op het allerlaatste moment knopen kunnen worden doorgehakt. Of zelfs helemaal niet. De motie om het plan te wijzigen haalde het niet. Verstandig, want op het gebied van woonruimte is er veel aan de hand. Dus gaan met die banaan!

Ger den Reijer