Kuchisabishii

U denkt aan een spelfout, maar het woord boven deze column is echt correct gespeld: kuchisabishii.

Het woord komt uit de Japanse taal, daar hebben ze unieke woorden om iets te beschrijven. Letterlijk betekent kuchisabishii ‘eenzame mond’ of ‘ik heb zin om iets in mijn mond te steken’. Je zou het kunnen vertalen naar het gedachteloos eten, terwijl je eigenlijk niet echt trek hebt.

Je bent alleen thuis en je verveelt je. In de snoeptrommel of koelkast is vast nog wel iets eetbaars te vinden. Voor je het weet steek je dropje na dropje in je mond. En een zak chips kan er ook nog wel bij. Sommigen houden het bij kaas. Typisch een gevalletje kuchisabishii. In Engeland hebben ze hier ook een mooie uitdrukking voor: I’m not hungry but my teeth are.

Snaaien zouden mensen in deze omgeving zeggen.

Ik moest hieraan denken toen ik vorige week las over het snackverbod dat de overheid wil instellen. Eén op de zes kinderen in Nederland heeft overgewicht. En daar wil de overheid iets aan doen. Zoals zo vaak is dit symptoombestrijding, we bestrijden de klacht, maar doen niet aan het wegnemen van de oorzaak van de klacht.

Kinderen bewegen te weinig en dat begint al voordat ze naar school gaan. Eenmaal op school wordt er zo mogelijk nog minder bewogen, hoeveel gymleraren kent u nog? Kinderen worden – als de school meer dan 500 meter verwijderd is van het zwembad – met de bus naar zwemles gebracht. Het halen en brengen van en naar school gebeurt veelal met de auto. Ga eens kijken bij de Hellevoetse scholen, zou ik zeggen.

De overheid wil reclames voor ongezonde producten die gericht zijn op kinderen gaan verbieden. En snackbars in de buurt van scholen. De grootste invloed op jonge leeftijd oefenen naar mijn mening de ouders uit. Ouders die al chips etend en snackend voor de televisie hangen geven – soms onbewust – het verkeerde voorbeeld aan hun kinderen. Om over roken en alcohol drinken maar niet te spreken.

Op de leeftijd dat een kind zelfstandig een snackbar gaat bezoeken is het leed in mijn ogen al geschied. Met andere woorden: je bent te laat als je er over gaat nadenken om de snackbar te bannen uit het straatbeeld van kinderen.

Ger den Reijer